Motoryzacja w Otwocku

Czyli jak samochodem i autobusem po Otwocku się jeździło.


Polski FIAT 508 rodzimej produkcji
Polski FIAT 508 rodzimej produkcji

     Jeszcze do końca lat dwudziestych posiadanie samochody było niebywałym luksusem. Jednak z każdym rokiem przybywało pojazdów prywatnych oraz tych zakupionych dla pożytku publicznego. Już w czerwcu 1920 roku zostaje uruchomiona Warszawska Komunikacja Samochodowa której to autobusy w sierpniu tego roku dowożą na front żołnierzy walczących z bolszewikami. W roku 1924 powstaje pierwsza stacja benzynowa w Warszawie. Do tej pory paliwo można było kupić w składach chemicznych lub aptekach. Przed wybuchem wojny po Polsce jeździ już 3,5 tysiąca aut. Miała w to wkład władza w Polsce oferująca tanie kredyty na zakup aut lub motocykli małolitrażowych. A było w czym wybierać gdyż polski przemysł oprócz pięknych limuzyn C.S.W. T-1, oferował małe samochody Polski FIAT 508 i Polski FIAT 518 oraz całą gamę motocykli typu SHL, Podkowa, Perkun czy Sokół o pojemności silnika od 98 do 125 ccm w cenie około 1000 złotych. Z marek zagranicznych wymienić można Opla, Mercedesa czy Chevroleta. 

Informator Komunikacji Miejskiej - 1935 (Trasbus.cm)
Informator Komunikacji Miejskiej - 1935 (Trasbus.cm)

     Wiosną 1933 roku zostaje oddana do użytku szosa z Warszawy do Otwocka i dalej do Karczewa. Niedługo po tym uruchomiono Powiatową Komunikację Samochodową.  Autobusy zaczynały trasę na Placu Krasińskich w Warszawie. Kurs do Otwocka trwał około godziny i kosztował 1,50 złoty. Autobusy zatrzymywały się w Otwocku przy skrzyżowaniu ulicy Żeromskiego i Samorządowej, w Śródborowie przy skrzyżowaniu ulicy Narutowicza i Słonecznej (obecnie Kubusia Puchatka) gdzie do tej pory zachowała się pętla.  W Karczewie autobusy miał pętle na Rynku. W roku 1936 na trasę wyjechały nowe, większe autobusy mieszczące 50 pasażerów - P.Z.Inż Zawrat (Saurer - Zawrat).
     W Otwocku tylko główne ulice zostały wybrukowane, pozostałe były drogami gruntowymi. Bruk posiadały między innymi ulica Sienkiewicza (obecnie Armii Krajowej) czy ulica Górna w Świdrze i Kubusia Puchatka w Śródborowie.  Od 1921 do 1931 roku w Otwocku na łączną długość dróg wynoszącą 54 km, wybrukowano 19 km. Do roku 1939 udało się wybrukować łącznie 24,5 km ulic i 33,7 km chodników. 

Dziękuję twórcą strony Trasbus.com - Historia Warszawskiej Komunikacji Miejskiej za udostępnione materiały. LINK. 
 
Zdjęcia pochodzą ze stron: Muzeum Ziemi Otwockiej oraz Galerii Otwockiej.